جهان با تو زیباتر است

گام‌های تازه

نازنین و علی — Mon, 21 May 2012 21:07:53 GMT

آروشا خانوم ما 24 اردیبهشت‌ماه ساعت یک‌ربع به ده شب اولین قدم‌های زندگی‌ش رو برداشت و با سه قدمی که راه رفت یک دنیا شادی رو به دل من و باباش آورد. راه رفتن آروشا خیلی برام شیرین بود و از دندون در آوردن و حرف زدن و چهار دست‌و‌پا رفتن‌ش بیشتر ذوق کردم. به قول علی یکی از قشنگ‌ترین شب‌های زندگی‌مون بود.

آروشای نازم، دختر شیرین‌م، امیدوارم اولین قدم‌های زندگی‌ت آغازی باشه برای رسیدن به موفقیت و آرزوهات. با پشتکاری که داری به ما ثابت کردی که لایق بهترین‌ها هستی و سربلندی از آن توست.

آروشا این روزها خیلی به من وابسته شده. بعد از این‌که کمی بازی می‌کنه و تو خونه می‌چرخه میاد سرش رو می‌ذاره رو پاهام یا رو شونه‌م و من هم قربون‌صدقه‌ش می‌رم بعد دوباره می‌ره دنبال بازی. دوست داره محبت‌ش رو ابراز کنه درست مثل من و علی که هیچ وقت از ابراز محبتمون دریغ نکردیم، آروشا هم به شیوه‌ی خودش می‌خواد به ما بفهمونه که دوست‌مون داره. بعضی وقت‌ها با بغل کردن، بعضی وقت‌ها با بوس فرستادن و بعضی وقت با نگاه.

به نظرم خیلی عاقل‌تر ازقبل شده و بعضی وقت‌ها باورم نمیشه که آروشا داره بزرگ می‌شه، که این همون نی‌نی یک سانتی‌متری‌ه که تو اولین سونوگرافی دیدیم و اولین عکس‌ش رو تو قاب اتاق‌ش گذاشتیم.

جدیداً به نقاشی علاقه‌مند شده و با مدادرنگی‌هاش و دفتر نقاشی‌ش حدود یک‌ربعی مشغول می‌شه. بعد می‌ره سراغ کفش‌هاش و به من می‌گه در یعنی در کمدم رو باز کن و کفش‌ها رو می‌ریزه بیرون و تلاش می‌کنه پاش کنه. وقتی می‌گم آروشا مواظب سرت باش، آروم سرش رو از کنار در رد می‌کنه و کاملاً مواظبه که به جایی نخوره. اگر هم سرش یا دست‌وپاش به جایی بخوره مثلاً میز یا دیوار، بلافاصله میز رو می‌زنه و می‌گه اه. به‌ش می‌گم آروشا خودت باید مواظب خودت باشی؛ همچین به من نگاه می‌کنه که انگار کاملاً متوجه موضوع شده.

عاشق حضور غیاب مربی‌شون تو کلاس شده و تا مربی‌شون می‌پرسه بچه‌ها آروشا اومده؟ خودش می‌گه بببببببببببب و ذوق می‌کنه و اگه کسی نیومده باشه می‌گه ننننننننننننننننننن و دست‌هاش رو به علامت نیومدن تکون می‌ده. بنابراین کارمون شده از صبح تا شب تکرار شعرهای تو کلاس و حضور غیاب کردن. اون‌قدر آروشا به کلاس‌هاش علاقه‌مند شده و مربی‌شون رو دوست داره که هنوز نمی‌دونم ترم بعدی رو هم ببرم همین جا یا نه. تا به‌ش می‌گیم چه پیرهن قشنگی، بلافاصله لباس‌ش رو می‌گیره بالا و نشون می‌ده. اگر پیرهن تن‌ش کنم حتماً باید کفش بپوشه و اگه یادم بره پاش رو نشون می‌ده و می‌گه دش. کلاً حدود دو سه هفته ست که موهاش رو پاپیون و گل سر می‌زنم. وقتی کوچک‌تر بود دوست داشتم نی‌نی باشه و فکر می‌کردم اذیت بشه البته مویی هم نداشت که بشه گل سر زد. اما برعکس انتظارم خیلی دوست داره و اگر پاپیون‌ش از سرش بیفته می‌آره می‌ده به من که دوباره براش بزنم. می‌دونه که وقتی سوار آژانس می‌شیم باید پول بدیم خودش در کیفم رو باز می‌کنه و از توش پول در می‌آره و می‌ده به آقای راننده.

همچنان عاشق بابا علی‌ه و به‌محض این‌که از خواب بیدار می‌شه اول عکس عروسی بالای تخت‌خواب‌مون رو نشون می‌ده و می‌گه: بابا. یه مدت صبح که بیدار می‌شد بطری آب معدنی رو که ازشب قبل کنار تخت‌خواب‌مون بود نشون می‌داد و می‌گفت بابا به‌به و منظورش این بود که بابا این آب رو می‌خوره حالا یاد گرفته به آب می‌گه با. هر چی من و علی می‌گیم آروشا آبببببببببببببببببببببببببببببببببببب باز می‌گه با. چند شب پیش نصف شب بیدار شد و گفت با! ما فهمیدیم تشنه‌شه و آب می‌خواد! جمعه هم سر نهار داشتیم یه کوچولو بهش ماهی می‌دادیم که گفت مایی و چند بار هم تکرار کرد. هر وقت هر چیزی رو آروشا به من می‌ده به‌ش می‌گم مرسی و الان چند روزه به‌محض این‌که چیزی بدم دست‌ش می‌گه مِ. داشت آب می‌خورد نشست تو گلوش و سرفه کرد مامان‌م چند تا زد پشت‌ش. حالا از اون روز هر وقت آب می‌خوره می زنه پشت گردن خودش به نظرم یه جورایی داره پیشگیری می‌کنه. چند روز پیش داشتم حاضر می‌شدم ببرم‌ش کلاس شروع کرد به غر زدن من هم برای این‌که حواس‌ش پرت بشه یه‌دونه ریمل دادم دست‌ش برگشتم دیدم ریمل روداره می کنه تو چشمش!

واکسن یک‌سالگی رو هم با مشورت دکترش با چهار روز تأخیر زدیم. آروشا بیش از انتظارم گریه کرد ولی تب و ناراحتی بعدی نداشت. قدش 76 و وزن‌ش 600/10 بود و دکترش راضی بود. این روزها بد غذا شده و بعضی غذاها رو که قبلاً خیلی خوب می خورد الآن نمی‌خوره.

براش بیسکویت LEIBNIZ می‌گیریم؛ مثل بیسکویت‌های حیوونی بچگی‌های خودمونه ولی کم‌شیرین‌ه و محصول کشور آلمان. کلی هم ویتامین و زینک و ... داره. خوبی‌ش هم اینه که رو درش یه لیبل داره که بعد از استفاده درش رو می‌بندی که خشک نشه. خیلی این بیسکویت‌ها رو دوست داره. طوری که اگه تو آشپزخونه دم دست باشه و ببینه دیگه نه صبحونه می‌خواد و نه نهار؛ فقط بیسکویت می‌خواد. برای بیرون هم خیلی خوبه. اگه تو ماشین و خیابون گریه کنه به‌محض این‌که یه‌دونه بدیم دستش می‌گه مِ و ساکت می‌شه. خودمون هم عاشق‌ش شدیم. چند روز پیش آخر شب اومدیم خونه می‌گم علی بیسکوییت آروشا رو اُپن بود کو؟ می‌گه همه‌ش رو خوردم. خودم هم با چایی دوست دارم. به اسم آروشا به کام ما.

هفته‌ی پیش پنجشنبه تولد دختر گل یکی از دوست‌های دوران حاملگی، (استخر بیمارستان صارم)، آرشیدای ناناز بود که من و آروشا رفتیم و خیلی خوش گذشت. جمعه‌ی گذشته هم بردیم‌ش رستوران کودک شاد. کلی خوشحال شد و بازی کرد. خیلی محیط‌ش خوب بود و همه وسایل و غذاها و موزیک وحتی دستشویی‌ها برای بچه‌ها طراحی شده بود. اون‌قدر فضا کودکانه‌ست که بزرگ‌ترها احساس اضافه‌بودن می‌کنن. کیفیت غذاش هم خوب بود و از همه بهتر مربی‌هاش بودن که خیلی مهربون بودن و بامسئولیت. فقط مشکل این‌جا بود که آروشا می‌خواست تا ابد تو رستوران بمونه و موقع برگشتن تقریباً تا وسط راه گریه کرد.

برای تعطیلات خرداد بلیت شیراز گرفتیم و از الآن خوشحال‌یم که داریم می‌ریم. بنابراین تولد سیزده ماهگی آروشا رو شیراز هستیم ولی فکر نکنم دیگه از این به بعد هر ماه تولد بگیرم. مامان و بابا کلی خوشحال شدن و منتظر آروشا هستن با فیلم و عکس‌های تولدش. خدا کنه تا اون روزحاضر بشه؛ البته آتلیه به‌مون قول داده ولی باز نگرانم. می‌گم آروشا بریم شیراز می‌گه نه!

آرامش

نازنین و علی — Mon, 14 May 2012 16:14:15 GMT

برای تو گفتن، از تو سرودن، و به یاد تو حس کردن اصلاً سخت نیست. فقط بخشی از آن احساس ناب پدرانه را در قالب واژگانی ریختم که دل‌م را به یادت بیارامم. تا بدانی که چقدر دوستت دارم. شعر زیر را – اگر بتوان شعرش خواند – در نخستین سال‌روز تولدت سروده‌ام:

آرامش

با دست‌هایِ کوچک امّا بی‌پایانِ تو، می‌خواهم تا دوباره بِرویَم

به‌سانِ دانه‌ای آرمیده ... از عمقِ خاک

بِبارانْ مرا! چونان سرشکِ شوق بر گونه‌یِ تف‌دیده‌یِ شرم‌آلودم از حضورِ خود

در سال‌هایِ بی-تو-بودن‌م ... نبودن‌م

ضربان‌م ده! همچون قلبِ تپنده‌یِ خویش و فوّاره کن امید را از تاریک مردابِ امروز

به روشن آسمانِ فردا ... بی‌ترسِ از فرود

بِبویْ‌ام! که انفاس از استنشاقِ نکهتِ معصومانه‌ات گُر می‌گیرد در بی‌تابیِ شبانه

هر دَم که هُرمِ وجودت را بر من می‌پراکنی

نوازش‌م کن، با دست‌های کوچک امّا بی‌پایان خود! تا آب شوم ... تا جاری شوم

جاری‌ام کن بَهرِ خود ... تا بپویم ... تا عاشقانه فرو ریزم ... تا جاودان‌م کنی در بی‌کرانِ بَحرِ بودن‌ت

هر ذرّه‌یِ وجودت و هر لحظه‌یِ حضورت، تولّدِ دیگر باره‌یِ من است؛

آروشا جان، تولّدت مبارک!

تهران - اردیبهشت 1391

جشن تولد یکسالگی آروشا

نازنین و علی — Mon, 07 May 2012 16:00:45 GMT

با سلام به همهی دوستهای عزیزم

خیلی ممنون از پیامهای تبریکی که برای آروشا خانوم ما فرستادید. اولین جشن تولد آروشا پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 91 برگزار شد و از جشن تولدش یک خاطرهی شیرین برامون باقی گذاشت.

با توجه به اینکه آروشا هنوز کوچولو تشریف داره، ازمهمونهای گلمون خواسته بودیم که بین ساعت هفت و نیم تا هشت خونه باشن تا قبل از اینکه آروشا خسته بشه مراسم تولد رو انجام بدیم. با اینکه تعداد مهمون ها به چهل نفر رسیده بود ولی خدا رو شکر با نیم ساعت تأخیر همه خودشون رو رسوندن و تولد رسماً شروع شد.

در ابتدا موزیکمون از من و علی خواست که بیاییم وسط و اول با آروشا تنهایی برقصیم و از آهنگ دوم دوستان همراهیمون کنن. آهنگ "آره منم دوسِت دارم" سامی بود که من خیلی دوستش داشتم؛ نصفش رو دوتایی رقصیدیم و بعدش آروشا رو بغل کردیم و با آروشا رقصیدیم. بچهم کلی ذوقزده شده بود و آنقدر از موزیک با صدای بلند خوشش اومده بود که بلند بلند ذوق می کرد و با مهمونها بایبای میکرد. برای آهنگ دوم از همه خواستن بیان وسط و حلقه بزنن و با خوندن اسم هر کسی که گفتن پر بیاد وسط و با من و علی و آروشا برقصه. این آهنگ خیلی قدیمیه ولی هنوز کلی طرفدار داره ازجمله خود من. حدود نیم ساعت همه رقصیدن و بعد رفتیم برای اجرای مراسم تولد.

اول از همه آهنگ تولد اجرا شد و همگی با موزیک، تولد مبارک رو برای آروشا خوندن و آروشا هم از اینکه اسمش رو همه میخوندن خوشحال بود و دست میزد. شمع تولد رو هم سهتایی فوت کردیم چون آروشا هنوز بلد نیست شمع فوت کنه. بعد پانیذ برامون رقص چاقو کرد و از حق نگذریم واقعاً خوشگل رقصید و کلی هم هدیه گرفت. با شمارش معکوس کیک رو هم سه تایی بریدیم. روی کیک ش عکسش بود با همون لباس و کفش و مدل موی شب تولدش که حدود بیست روز قبل ش گرفته بودیم. علی زحمت کشیده بود و به مناسبت اولین جشن تولد آروشا براش یک شعر بسیار زیبا گفته بود که چون از وجودش بر میاومد بسیار تأثیر گذار بود و همراهی صدای پیانو و اجرای بینظیر علی با صدای فوقالعادهش اشک شوق رو تو چشم همه آورد.

برای باز کردن کادوها پانیذ همراهی کرد با خوندن: تولد آروشا جونه این کادو از کدوم جونه؟!

کادوها از بزرگترهای مجلس شروع شد به باز شدن. همه کلی زحمت کشیده بودن و هدیهها پول و سکه و دلار بود بهعلاوهی دو تا پیرهن Zaraی خیلی خوشگل.

بعد از هر کادو به عنوان تشکر و به رسم یادگاری از طرف آروشا به دهندهی کادو یک پاکت گیفت هدیه میدادیم و تشکر میکردیم که شامل عکس آروشا با همون لباس روز تولدش روی تخته شاسی در سه مدل، بیسکوییت پخته شده با تم تولدش و عکس آویز و یک بسته پشمک یزد بود.

بعد از باز کردن تمام کادوها و تشکر، به افتخار آروشا، علی براش شامپاین ((Non-Alcoholic باز کرد و من و علی به سبک یونانی نوشیدیم و در پایان از مهمونها تقاضا کردیم که دفتر خاطرات اولین جشن تولد آروشا رو با یادگاریشون مزین کنند. که البته صفحهی اول و دومش شعر علی بود. دیگه بعدش موزیک مجلس رو ترکوند تا سر شام.

حسابی همه رقصیدن و از همه جالبتر آروشا بود که رفته بود بغل خوانندهی رپ که بلکه بتونه به کیبورد دسترسی داشته باشه. تمام آهنگهایی که اجرا شد اسم آروشا توش بود. (آروشا خانوم به جای سوسن خانوم، آروشا خانوم به جای عسل خانوم و آروشا به جای ملودی و ...)

مراسم شام هم عالی برگزار شد. مثل همیشه مامان بی نهایت زحمت کشیده بود؛ تزئیناتش روهم خودم انجام داده بودم.

بعد از شام که همه نشستن، چراغها خاموش شد و ویدئو کلیپی که به مناسبت اولین سال تولد آروشا من و علی براش درست کرده بودیم برای مهمونها پخش شد. پارت اولش کلیپ ویدئویی بود که با "به نام خالق هستی" شروع میشد و بعد از نشون دادن ساعت در لحظهی تولدش گزیدهای از بهدنیا اومدنش و بریدن بند نافش توسط علی و خوندن شعر حافظ در لحظهی تولدش و ... پارت دوم کلیپ عکسهاش بود با آهنگ تصویر رویایی داریوش. من و علی عاشق این آهنگ بودیم و سالها قبل از به دنیا اومدن آروشا هم این آهنگ رو به یاد نینی آیندهمون گوش میکردیم. تمام جملات آهنگ رو با عکسهای مربوط بهش میکس کرده بودیم طوری که هیچ کس باورش نمیشد کار خودمون باشه. به قدری رویایی شده بود که باز هم همه رو تحت تأثیر قرار داد.

بعد هم مهمونها به صرف دسر و کیک تولد همراه چای دعوت شدن و دیگه تا ساعت دوازده و نیم رقص و رقص و رقص ....

از نظر پذیرایی هم ابتدا مهمون ها با سه مدل آبمیوهی تازه و شیرینیهای سفارشی کوک پذیرایی شدن و بعد میوه و شام و دسر که همهشون عالی شده بودن.

از نظر لباس هم چون آروشا سفید پوشیده بود من و علی هم لباس هامون رو با آروشا سِت کردیم و من یه لباس دکلتهی سفید کوتاه پوشیدم و موهام رو باز گذاشتم و از همون پاپیون موی آروشا به موهام زدم (هر دو تامون پاپیونمون رو سمت چپ زدیم) که خیلی تو عکسها بامزه شده و علی هم پیراهن با کروات سفید پوشید که خانوادگی سِت بشیم.

به این ترتیب اولین جشن تولد آروشا جون ما اون طور که میخواستم و براش برنامهریزی کرده بودم برگزار شد و انقدر همهی قسمتهای تولد طبق برنامه پیش رفت که آخر شب که اومده بودیم خونه به علی گفتم به جای خستگی احساس سبکی میکنم و سرشارم از انرژی مثبت.خدا رو شکر که از همه بیشتر به خود آروشا خوش گذشت و تمام مدت شب میخندید و نانای میکرد و ذوق میکرد.

روز جمعه هم با تکتک مهمونهایی که زحمت کشیده بودن و در اولین جشن تولد یکی یدونهی خونهی عشقمون شریک شده بودن و با حضور گرمشون خوشحال مون کرده بودن ،تماس گرفتیم و تشکر کردیم.

از همهی عزیزان و دوستان گل مون اینجا هم تشکر میکنیم و امیدوارم در شادیهای زندگیشون جبران کنیم.

از علی عزیزم بینهایت ممنونم که پابهپای من مشتاقانه برای تدارکات تولد زحمت کشید و همینطور از مامان و بابای نازنینم که با جون و دل برای آروشا وقت گذاشتن و بهترینها رو براش انجام دادن. از همین جا دست مهربونشون رو میبوسم.

همینطور ازدستاندرکاران تولد که بهترین شکل ممکن همراهی کردن:

اول از همه شادی عزیز مدیر موسسه آشنا که با سلیقهی بیهمتاشون و توجه به رنگآمیزی و تمی که خواسته بودم بهترین طراحی رو برامون انجام دادند.

موسسه بالونا که زحمت بادکنکآرایی رو کشیدن و واقعاً از کارشون و رفتار حرفهایشون راضی بودم.

قنادی کوک اسکان که نهایت همکاری رو کردن و رنگ طلایی روبه دیزاین کیکهاشون اضافه کردن و سر ساعت مقرر کیک رو تحویلمون دادن.

عکاسی Canon6 که با عکسهای بینظیرشون خاطرهی تولد آروشا رو جاودانه کردن.

اما ازهمه مهمتر گروه موزیک ملوین عزیز که شبی فراموشنشدنی رو برامون ساختن و برای آروشای عزیزمون سنگ تموم گذاشتن.

یک سالگی دردانه ما

نازنین و علی — Mon, 30 Apr 2012 22:32:28 GMT

آروشای نازم دختر یکی یدونهی ما امروز یکساله شد. دختر بهاری که با اومدنش برای ما یک دنیا شادی آورد. دختری که زیباترین لحظات زندگیمون رو رقم زد و از عشق نابش سرمستمون کرد. امروز یک ساله که با عطر تنت و لطافت دستهای کوچکت زندگی میکنم. امروز یک ساله که مادر شدم. آروشای شیرینم، تولد شیرینت مبارک!

هنوز باورم نمیشه یک سال گذشته. با اینکه سال سختی بود و تمام مدت فکرم و جسمم مشغول بوده ولی با این حال تکتک لحظات پارسال برام نزدیکه و میتونم کاملاً حسش کنم. پارسال این موقع داشتم قبل از خواب به برنامههای فردام فکر می کردم که برم استخر و عکسهای حاملگی رو آلبوم کنم و ... که یکدفعه صدای عجیبی اومد و کیسه آبم پاره شد. اون لحظه هزار تا فکر اومد تو سرم و با این که میدونستم روز سختی رو در پیش دارم ولی تمام وجودم غرق شادی شده بود. آرامش عجیبی داشتم. انگار تو خلسه بودم. باورم نمیشد که تا چند ساعت دیگه آروشا کوچولو رو میبینم و انتظارم به پایان میرسه. عجیب این روزها بیشتر از اینکه تو زمان حال زندگی کنم غرق خاطرات یک سال پیش هستم و مرورشون برام شیرینه.

امروز میخوام به مناسبت تولد آروشا فیلم زایمان و فیلمهای روزهای اول به دنیا اومدن ش رو ببینم و براش توضیح بدم که این نینی کوچولو خودشه و از تو شکم مامان بیرون اومده.

آروشای ما این روزها به سرعت داره پیشرفت میکنه؛ اونقدر که خیلی ازکارهاش رو فراموش میکنم براش ثبت کنم. اول اینکه علاوه بر ساعت مچی و دیواری و رومیزی، ساعت دیجیتال رو هم یاد گرفته و به محض اینکه میشینیم تو ماشین میگه "دیجی آات". علاقهی خاصی به گردنبند مامانم داره و میگه "ددن بن". حالا از همه اصرار که برای آروشا، تولدش گردنبند بخریم و از من هم انکار که از اینکه به دختربچه زیورآلات آویزون کنم متنفرم . مخصوصاً سوراخ کردن گوش. حسابی بابایی شده و از صبح تاشب میگه بابا و مامان رو کلاً فراموش کرده. چشم رو هم یاد گرفته و میگه "چش". وقتی از چیزی خیلی خوشحال بشه با صدای بلند ذوق میکنه و خیلی بامزه میشه. مثلاً با تکرار جملات کلاسش خیلی ذوق میکنه و میشه از تو چشمهاش خوند که کاملاً یادش میاد. به خاطر همین هر وقت ناراحت باشه میگم "سلام من نازنین هستم مامان آروشا" و بعد همه با هم میگیم "سلام آروشا" و اون هم حسابی ذوق میکنه. براش مداد رنگی مخصوص سنش رو خریدیم با دفتر نقاشی بزرگ. چند دقیقهای بازی میکنه و آنقدر که دوست داره بیرون دفتر نقاشی خط بکشه خیلی علاقهای به اینکه روی کاغذ نقاشی کنه نداره. جدیداً خودش با بقیه دالی بازی میکنه؛ پشت در یا میز یا زیر پتو قایم میشه و دالی میکنه.

دومین جلسهی کلاسش هم بهخوبی گذشت. کاردستی یه جوجهی زرد درست کردن و رنگ بازی کردن که البته فقط با رنگ زرد بود و کلاس رو آموزش رنگ زرد متمرکز بود. کف دستش رو هم کاملاً رنگی کردم و روی اولین نقاشی با گواشش ثبت کردم. تمام لباسش رنگی بود. خیلی با مزه بود من که یادم رفته بود دوربین ببرم ولی خودشون ازش عکس گرفتن. در کل مثبت بود و مربیشون گفت آروشا بچهی خوبیه و من هم کلی خوشحال شدم.

کارهای تولدش داره خوب پیش میره. شنبه تلفنهام رو زدم و دعوتهام رو کردم .کیک و شیرینیهای تولدش رو هم یکشنبه سفارش دادیم. بادکنکهاش رو هم دوشنبه سفارش دادیم. خُردهکاریهام مونده که دارم بهترتیب انجام میدم؛ تعداد کارهای تیک خورده بیشتر از تیک نخوردههاست. بابام میگه تو انقدر به جزئیات تولد اهمیت میدی خدا به داد دامادتون برسه که بخواد برای آروشا عروسی بگیره.

دوست داشتم تعداد بیشتری مهمون دعوت میکردم و همهی عزیزانم و همینطور دوستهام رو میگفتم ولی واقعاً پذیرایی کردن تو خونه از تعداد زیادی مهمون سخته و از طرفی عکسالعمل آروشا رو نمیدونم تو شلوغی چهطوریه. اگه میخواستم یه کوچولو پا فراتر بذارم میشد همون نامزدی که بابام میگه و تعداد مهمونها می رفت رو هشتاد نفر به بالا. به همین خاطر محدودش کردیم.

به مناسبت اولین سالروز تولد عروسکمون اولینهای زندگیش رو تو اولین سال زندگیش که از اولین روزهای بعد از تولدش ثبت کردیم, براش به یادگار میذاریم.

اولین باری که مامان و بابات رو دیدی و لمس کردی 12/2/90 لحظه ای بعد از تولد

اولین باری که وارد منزل مامان فلور و بابا فرشید شدی 13/2/90 بعد از مرخص شدن از بیمارستان

اولین باری که توخونه حمام کردی 15/2/90 شقایق جون حمامت کرد

اولین باری که وارد خونهی خودمون شدی و اتاق خوابت رو دیدی 16/2/90 بعد ازچک زردی در بیمارستان بهت گفتیم اگه جواب آزمایشت در حد نرمال بود میبریمت خونه اتاقت رو ببینی

اولین و آخرین باری که بند نافت افتاد 18/2/90 بعد ازباز کردن دایپر

اولین باری که شب تو خونهی خودمون خوابیدیم 5/3/90

اولین باری که به مهمانی رفتی 6/3/90 خونهی مامانی به مناسبت اومدن خاله فرانک از کانادا

اولین باری که با خانواده ی پدری ملاقات کردی 11/3/90

اولین باری که صدای اذن رو شنیدی 13/3/90 بابا محمد تو گوشت اذان گفت

اولین باری که ارادی خندیدی 16/3/90

اولین باری که با هم رفتیم شاپینگ 23/3/90 رفتیم هایپر استار

اولین باری که رفتی شام بیرون 26/3/90

اولین باری که رفتی آتلیه عکس گرفتی 10/4/90

اولین باری که به مسافرت رفتی 21/4/90 سفر به شیراز

اولین باری که دمر شدی و چرخیدی 8/5/90

اولین باری که خودم تونستم حمومت کنم 24/6/90

اولین باری که میوه خوردی 30/6/90 سیب خوردی

اولین سفر شمال 6/7/90

اولین برف زندگیت رو دیدی 17/8/90

اولین باری که نانای کردی 24/9/90

اولین باری که دست دادی 26/9/90

اولین سرما خوردگی 5/10/90

اولین باری که حرف زدی 12/10/90 گفتی دد

اولین ماما بابا گفتنت 21/10/90

اولین کلمه انگلیسی که یاد گرفتی 19/11/90 Arms Up

اولین باری که چهار دست و پا راه رفتی 2/12/90

اولین دندون 4/12/90

جشن دندونی 12/12/90

اولین باری که رفتی کلاس آموزشی 2/2/91

اولین باری که کاردستی درست کردی 9/2/91

اولین جشن تولدت 14/2/91

و ... اولین حروف تایپ شده توسط آروشا در روز تولدش: ئمن ذاتا/. ا ب

اولین کلاس درس!

نازنین و علی — Sun, 22 Apr 2012 20:53:07 GMT

با سلام به همهی دوستهای گلم

آروشا خانوم ما این روزها حسابی شیطون شده و دیگه جایی از خونه نمونده که توسط ایشون کشف نشده باشه. دندونهاش هم اذیت میکنه. خیلیخیلی بد غذا شده و به غیر از نون و پنیر گردو و بستنی و آبپرتقال دهنش رو برای هیچ غذایی باز نمیکنه. واکسن یکسالگی هم در راهه که اگه بشه میخوام بعد از تولدش بزنم. باید با دکترش مشورت کنم.

تولد رو هم قرار شد در حد درجه یکهای فامیل برگزار کنیم و یه جورایی خودمونی بگیریم که البته خودمونیش حدود سی نفر میشیم. روز تولدش سهشنبه میشه ولی ما قراره پنجشنبه چهاردهم بگیریم که دقیقاً همزمان با تولد شقایق (زن داییم) میشه. اون هم حسابی از این بابت خوشحاله. هفتهی گذشته کلی از کارهای اولیهی تولد رو انجام دادم و الآن به غیر از سفارش کیک کاری ندارم. شام رو هم که مامان زحمتش رو میکشن. خدا کنه روز تولدش خوشاخلاق باشه و فقط نانای کنه.

به آروشا میگیم چند کیلویی؟ میگه دَه! دائم خونهی مامان اینا میره رو وزنهی اتاقم میشینه و میگه ده. بچهم آنقدر مامانش رفته رو وزنه و خودش و نینی و بابای نینی و ... رو وزن کرده حسابی استاد شده. از یک تا ده رو هم وقتی بشمریم به نُه که برسیم خودش میگه ده. این روزها آنقدر دنبال آروشا تو خونه مشغولم که واقعاً وقتی برای خوردن ندارم و شدم 49 کیلو! جدیداً علاقهی خاصی به کفش پیدا کرده و دائم با کفشهاش بازی میکنه و تمام تلاشش رو میکنه که کفشها رو پاش کنه. بازی کلاغ پر رو هم یاد گرفته؛ میگیم آروشا کلاغ میگه پر میگم گنجشک - پر، جوجو - پر میگم هاپو بلافاصله دستش روتکون میده و میگه نه نه نه! خیلی با اسباببازیهاش بازی نمیکنه و فقط سبد اسباببازیها رو خالی میکنه و میره سراغ وسایل خونه و کابینتها. حتماً باید دکمهی آسانسور رو خودش بزنه و وقتی رفتیم تو، شمارهی طبقهی مورد نظر رو هم خودش بزنه وگرنه گریه میکنه و از آسانسور پیاده نمیشه. علاقهی عجیبی به چاهک آشپزخونه و حموم داره و روزی صد بار در چاهک رو بر میداره. سیدیهاش رو هم همچنان از صبح تا شب باید بذاریم و اگه نگاه هم نکنه گوش میکنه. وقتی به چیزی نباید دست بزنه و نزدیکش بشه بر میگرده به من نگاه میکنه و خودش میگه نه نه نه! بچهم عاشق گربهست درست مثل مامانش که اگه گربه در فاصلهی پنج متری هم باشه فرار میکنه! تازه اصرار داره به گربه دست بزنه و دم بیچاره رو بکشه. در اولین فرصت یه پست میذارم و یک روز کامل آروشا رو از صبح تا شب وصف میکنم.

مدتی بود میخواستم آروشا رو ببرم کلاسهای خلاقیت مادر و کودک که به خاطر زمستون و سرما و مریضی نبرده بودم، به پیشنهاد یکی ازاقوام گلمون موسسه اردیبهشت رو انتخاب کردیم. شنبه اولین جلسه بود و قراره به مدت دو روز در هفته یعنی شنبهها و چهارشنبهها با هم بریم. اول کلاس حدود ده دقیقه آروشا مبهوت بچههای دیگه بود ولی بعد شروع کرد به بازی و ذوق کردن. از همهی بچهها کوچکتر بود ولی از نظر جثه و رفتارهای اجتماعی در حد خیلی خوبی بود. مربیشون خیلی با انرژی بود و خوشم اومد؛ ولی محیطش در حدی که فکر میکردم و انتظار داشتم من رو نگرفت. چیزی که خیلی برام جالب بود توجه و تمرکز آروشا روی حرفهای مربیشون بود. وقتی به علی گفتم خندهش گرفته بود و میگفت نازنین درست عین بچگیهای خودم که خیلی به معلم توجه داشتم و تا سالهای پایانی دبستان معلم برام بت بود. کلاسشون هفت نفر بود و آروشا کلی دوستهای جدید پیدا کرد.

عیددیدنیهای ما هنوز ادامه داره و آخر هفتهها مشغول دید و بازدید هستیم. کلاسهای آکوا رو که حدود دو ماهه نرفتم. آنقدر این مدت مشغول بودیم که واقعاً وقت نشد. باید هر چی زودتر شروع کنم و نذارم وقفه بیفته.

اول اردی‌بهشت‌ماه جلالی ...

نازنین و علی — Fri, 20 Apr 2012 13:42:54 GMT

اردی‌بهشت همواره برای من معنایی یگانه داشته است. یگانگی این معنا اما به یمن تولد آروشا برای‌م صد چندان گشته و لذت تنفس در این روزها را بیشتر در وجودم می‌پراکند. نخستین روز اردی‌بهشت را به یاد سعدی نام گذارده‌اند که البته جز آنکه شاعر و سخن‌سرای مورد علاقه من است شاید (تنها با اندکی اغراق) معروف‌ترین و بزرگ‌ترین شاعر تاریخ ادبیات جهان نیز باشد.

با اجازه از آروشای عزیز - که این فضا ویژه‌ی اوست - جُستاری را از دل‌نوشته‌ی روزهای نه چندان دور در این‌جا به یادگار می‌نهم و در پایان غزلی زیبا را که در یک‌سال اخیر بارها و بارها در گوش کوچک‌ش زمزمه کرده‌ام، باز می‌نویسم. پیشاپیش بابت نثر نامتعارف این بخش، از خوانندگانی که معمولاً به خواندن نوشته‌های صمیمانه و متفاوت همسر عزیزم نازنین عادت دارند پوزش می‌خواهم:

اردی‌بهشت ماه که می‌شود، مرا وهمی شیرین به لطافت رایحه‌ی همین گاهان شیراز بر مرکب نشئه‌وار خویش می‌نشاند و در تاریخ و جغرافیا پرتاب‌ام می‌کند به بهارهای بی‌بدیل شهر عشق هنگامی که با همان شنگی نوجوانی‌م زیر سایه‌ی چنارهای قصردشت در هوای آکنده از بوی مُسکر یاس و بهار نارنج می‌خرامیدم ...

اردی‌بهشت که می‌آید ناخودآگاه می‌آورد باخود همه‌ی آن چیزهایی را که خوب‌اند و لطیف چون خاطرات شیراز و بزرگ‌مرد تاریخ‌ش سعدی. دیباچه‌ی گلستان‌اش در سرم خویشتن را فریاد می‌زند:

اول اردی‌بهشــت مــاه جـــلالی بلبل گـــوینــده بــر مـنابــر قـضبان

بر گل سـرخ از نم اوفتــاده لآلی هم‌چو عرق بر عذار شاهد غضبان

سعدی انسانی است آن‌سان بزرگ که می‌توان بل‌که باید شکست مر خاطرش را هر آن‌چه عهد است و پیمان؛ که کدامین ناموس را شاید نگه‌داشتن عظیم‌تر از نام او و یاد او؟! گویی او اقاقیایی است که هر چه می‌شکنی‌اش دیگر بار بر جای خویش می‌روید سترگ‌تر از قبل ...

حکیم نیست اما حکمت در جای جای کلام‌ش موج می‌زند انگار شفای شیخ‌الرئیس بوعلی را در جامه‌دانی از نظم برای سفری بزرگ بسته‌اند؛ صوفی نیست اما چنان از فنا و بقا می‌گوید که منطق‌الطیر و هفت اقلیم‌اش را گویی معراج رفته‌است؛ سیاح نیست اما چونان از سفر به سرزمین‌های عصر‌ش می‌گوید که گویی دست در دست یاقوت حموی بوده‌است در معجم‌ البلدان‌ش؛ واله و سرگشته و شیدا و حیران نمی‌نماید ولی شعرش چونان انجمادی است از گدازه‌ی عشق که هُرم آن هنوز از مزار حافظ می‌دمد؛ ناصح نیست اما ملوک را چنان اندرز می‌دهد که گویی نصیحةالملوک امام غزالی را عصاره می‌گیرد؛ متکلم نیست اما بر منابر سخن تازی آن‌سان که او تاخته است هنوز سخن‌وران عرب‌زبان را مجالی ناچیز برای هم‌سری پیدا نیست؛ ...

ناچیز ... آری بس ناچیز است و بی‌مقدار روزی را درسال به نام او زینت دادن، اما تلنگری است خوش بر ذهن خُردِ خِرَد زَدگانی چون من تا نهیب زنند بر خود که او در دنیایی حقیر بزرگ بود و تو در دنیایی بزرگ حقیر ...

و این هم آن غزل دوست‌داشتنی استاد سخن که تقریباً روزانه در گوش آروشای دلبند و شیرین‌م نجوای‌ش می‌کنم:

از در درآمدی و مـــن از خــود به در شـدم گویی که‌ز این جهان به جـهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست صاحب‌خبر بیامــد و مـن بی‌خــــبر شدم

چــون شبنم اوفـــتاده بُــدم پیـــش آفتاب مهرم به جان رســید و به عَیّـوق برشدم

گـفتــم ببیــنم‌ش مگــرم درد اشــــتیــاق ساکن شود، بدیـــدم و مشتــاق‌تر شدم

دســـت‌م نداد طاقت رفتـــن به پیــش یار چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفـتن‌ش ببیـــنم و گـفتــن‌ش بشـــنوم از پای تا به سر، همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگـــاه داشت که‌اوّل نظـــر، به دیـــدن او دیــده‌ور شدم

بیـــــزارم از وفــــای تو یک روز و یک زمان مجموع اگر نشستم و خرسـند اگر شدم

او را خــــود التفــات نبـــودش به صید من من خویــشــتن اسیــر کمنــد نـظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد

اکسیر عشق بر مس‌م افتاد، زر شدم

در آستانه یک سالگی

نازنین و علی — Mon, 16 Apr 2012 20:42:07 GMT

در آستانهی یکسالگیت این روزها من تو سال گذشته سیر میکنم و تکتک لحظههای نابش رو زندگی میکنم. بعضی وقتها حتی چشمهام رو میبندم و سعی میکنم لحظاتی رو که تو دلم تکون میخوردی حس کنم. چقدر شیرینه با تو بودن و از تو گفتن. فرشتهی نازم، آروشای قشنگم! روز به روز عاشقانهتر میپرستمت و روزی هزار بار به خاطر داشتن وجود نازنینت خدای خودم رو شاکرم.

دو هفته تا تولد شیرینت باقی مونده، تا زیباترین روز زندگی ما، تا دوباره عاشقی رو تجربه کردن، تا دوباره معنی زندگانی رو دریافتن، تا بوی بهشت رو بلعیدن، تا پاک شدن، تا مادر شدن ...

یکسال تکتک لحظاتم تو بودی. با تو بچگی کردم، با تو خندیدم، با تو گریه کردم و ... با تو بزرگ شدم.

آروشای من ،بهشت من، گل اردیبهشت من خدا با لطف آورده تو رو تو سرنوشت من

خداوندا! برای اینکه به من این شانس رو دادی که تو دنیا زندگی کنم و این لحظات ناب رو تجربه کنم شکرت. برای تکتک لحظاتی که با دخترم دارم شکرت. برای اینکه من رو لایق دونستی که مامان این فرشتهی ناز باشم شکرت. برای دادههات شکر و برای ندادههات هم شکر!

نوروز 91

نازنین و علی — Wed, 11 Apr 2012 23:14:10 GMT

با سلام به دوست‌های گل‌م. امیدوارم سال نو بر همه‌ی شما عزیزان مبارک باشه و سالی باشه براتون پر از اتفاقات خوش.

چقدر زود گذشت این تعطیلات عید و دوباره برگشتیم سر خونه زندگی‌مون و روز از نو روزی از نو. تو این دو هفته تمام مدت دورم شلوغ بود و اصلاً نفهمیدم بچه‌داری یعنی چی و حسابی تنبل شدم. فکر کنم چند روزی طول بکشه تا دوباره عادت کنم.

ببخشید که خیلی دیر کردم. راستش هفته ی پیش پست م رو نوشته بودم ولی چون عکس ها رو نریخته بودم اینقدر طول کشید.

یکشنبه 28 اسفند قرار بود صبح زود حرکت کنیم ولی آخر شب فهمیدیم تمام جاده‌ها بسته هستن و به این ترتیب خوابیدیم تا هر وقت که جاده‌ها باز بشن. علی هر دو ساعت یک‌بار ساعت می‌ذاشت و زنگ میزد پلیس‌راه تا بالاخره ساعت 12 ظهر جاده‌ی چالوس باز شد و حرکت کردیم. جاده خیلی خلوت بود فقط دو سه جا به علت بهمن بسته می‌شد و باید منتظر می‌شدیم تا راه رو باز کنن. آروشا هم خیلی همکاری کرد و دختر خوبی بود. هر وقت یه کم اذیت می‌کرد آهنگ ملودی رو می‌ذاشتیم و شروع می‌کرد به نانای کردن. وقتی رسیدیم هوا تاریک بود و آروشا خیلی متوجه حیاط نشد ولی از فردا صبح‌ش که بیدار شد دائم تو حیاط بود و دوست نداشت تو خونه بمونه. خیلی فضای خونه برای آروشا مناسب بود و راحت بازی می‌کرد. از اونجایی که پانیذ هم بود حسابی کیف کرد. روز عید هم انگار می‌دونست باید بیدار باشه و عیدی بگیره ساعت 8 صبح بیدار شد و در کل سال تحویل امسال خیلی مثبت بود برام و وقتی به علی گفتم اون هم گفت که دقیقاً همین احساس رو داشته و حضور آروشا و گرمای وجودش سال تحویل امسال رو برامون شیرین‌تر از همیشه کرد.تولد بابا رو هم اول فروردین مثل هر سال شمال گرفتیم. قرار بود تا جمعه شمال باشیم ولی وقتی دیدیم آروشا خیلی خوشحاله تصمیم گرفتیم که من و آروشا بمونیم و با مامان و بابا برگردیم. علی هم که باید می‌رفت شرکت جمعه برگشت. ما دوشنبه برگشتیم. ساعت 5 بعد از رسیدیم و من فقط یک روز وقت داشتم که چمدون شمال رو خالی کنم و چمدون شیراز رو ببندم. کلی هم کارهای جانبی داشتم.

سه‌شنبه ساعت 9 شب پرواز داشتیم. ساعت هفت از خونه رفتیم بیرون و تصمیم گرفتیم ماشین رو بذاریم فرودگاه که راحت‌تر باشیم؛ غافل از اینکه شب عیده و پارکینگ فرودگاه قیامت. حدود نیم ساعت معطل شدیم تا تونستیم وارد بشیم و لحظه‌ی آخر کارت پروازمون رو بگیریم. صندلی پشت سرمون یه دختر 3 ساله بود و آروشا اون‌قدر انگشت این طفلک رو کشید که دیگه دخترک اشک‌ش در اومد و از آروشا فراری بود. آروشا هم که تازه یاد گرفته بگه نی‌نی، با صدای بلند دخترک رو صدا می‌کرد و تمام مدت بیدار بود. تو ماشین از فرودگاه تا خونه خوابش برد و مامان اینا که چشم انتظار دیدن آروشا بودن فقط تو خواب بوسیدن‌ش و منتظر صبح شدن. هشت صبح بیدار شد. با تعجب به اطراف نگاه می‌کرد و با خودش حرف می‌زد .با دیدن مامان و بابا یه کم غریبی کرد ولی عمه نونوش رو کاملاً شناخت و رفت بغل‌ش. هوای شیراز تمام مدت بارونی بود و برعکس شمال که آفتابی بود شیراز به معنای واقعی بهار بود و سرسبز. مثل همیشه مامان و بابا و عمو رضا و عمه بهنوش سنگ تموم گذاشتن و یکی دیگه از بهترین سفرها رو برامون رقم زدن. به مناسبت ورود آروشا براش گل خریده بودن و دوباره لباس رسمی پوشیدیم و با سفره‌ی هفت‌سین عکس گرفتیم. مثل همیشه من و بهنوش به گشت و گذار مشغول شدیم. یه شب هم با دوست‌های بهنوش رفتیم رستوران جیوانی و خیلی به‌مون خوش گذشت. یه شب هم که خونه‌ی دوست گل علی بودیم که دخترشون هستی از آروشا یک سال بزرگ‌تره. آروشا و هستی خیلی خوب با هم ارتباط گرفتن. تو اتاق هستی بازی می‌کردن و آروشا هم مرتب می‌گفت نی‌نی. با دیدن شکم برآمده‌ی مامان هستی سورپرایز شدیم و فهمیدیم نی‌نی دوم تو راهه. بقیه‌ی شب‌ها هم هر شب بیرون بودیم و یه روز هم بعد از نهار با آروشا رفتیم باغ ارم و کلی لذت بردیم. ولی بقیه‌ی جاهای دیدنی شیراز رو به علت شلوغی وحشتناک نرفتیم. قرار شد دفعه‌ی بعد که خلوت‌تر بود آروشا رو ببریم حافظیه و سعدیه و... یه روز نهار هم رفتیم شاطر عباس. قبل از این‌که بریم می‌گفتیم بریم به آروشا حلوا بدیم و می‌خندیدیم به یاد دفعه ی قبل که بالا آورده بود؛ غافل از اینه دوباره قراره همون اتفاق بیفته! ولی این دفعه به خاطر اینکه باز به حرف مامان شوهر گوش ندادیم و یه تکه از کباب بوقلمون عمه نونوش دادیم دست آروشا و آروشا هم گلاب به روتون همه رو بالا آورد. به بابا گفتم دفعه‌ی بعد ما رو این‌جا نیاره، انگار طلسم شدیم. روز دوازدهم هم براش تولد یازده ماهگی‌ش روگرفتیم. از آلما براش کیک و بادکنک خریدیم و در کل خوش گذشت. مشکلی که این سری شیراز داشتیم این بود که آروشا می‌خواست چهار دست‌و‌پا بره و علی اینا تو خونه‌شون ده تا پله دارن که خیلی خطرناکه. آروشا ده تا پله رو کمتر از 30 ثانیه می‌رفت بالا و اگه مواظب‌ش نبودیم می‌خواست برگرده پایین. خلاصه همه دائم چشم‌شون به آروشا بود که سمت پله‌ها نره؛ تا یه کم بزرگ‌تر بشه و راه بره.

آروشا به مناسبت این‌که اولین نوروزش بود کلی عیدی گرفت و الآن برای خودش میلیونری شده. امسال عید انقدر هوا سرد بود که نتونستیم لباس عید تنش کنیم و همه جا با شلوار بردیم ش. بعضی وقت ها کاپشن هم تن ش می کردیم.

این مدت خیلی تغییر کرده و کلی کلمه‌ی جدید یاد گرفته و کارهای بامزه می‌کنه. یاد گرفته هر ﺳﺆالی می‌کنیم جواب می‌ده نه! می‌گم آروشا مامان رو دوست داری؟ - نه! - دختر خوبی هستی؟ - نه! - عیدی‌هات رو می‌دی به مامان؟ - نه! - لالا می‌کنی؟ - نه! اون‌قدر بامزه می‌گه که من بیست تا ﺳﺆال ازش می‌پرسم. می‌گیم آروشا چراغ کو؟ تو سقف دنبال چراغ می‌گرده و نشون می‌ده. می‌گم TV کو بلافاصله تلویزیون رو نشون می‌ده. هر بچه‌ای که ببینه می‌گه نی‌نی که البته ترکیبی از نینی و Baby.حتی اگه عکس خودش رو ببینه هم میگه نینی. می‌گم Touch Your Knees زانوهاش رو نشون می‌ده. ساعت دیواری و رومیزی و مچی رو هم یاد گرفته و اسم هر کدوم رو که بیاریم تو مکان خودش دنبال‌ش می‌گرده و می گه آات . به دایی می‌گه دای. شلوار رو هم یاد گرفته و تا می‌گم شلوار کو شلوارش رو نشون می‌ده.چند شب پیش با علی رفت پارک و وقتی برگشت سایه رو علی بهش یاد داده بود و الآن سایه ها رو بهمون نشون می ده. عاشق دالی بازی و هر کی میاد خونهمون دوتایی پشت در قایم میشیم و دالی میکنیم. راستی تو این مدت دندون دوم و سوم هم نیش زد و دیگه یواش یواش داره جداً می‌شه جزو کباب‌خورها. وقتی خوراکی ببینه تند تند لب هاش رو به هم می زنه و زبون ش رو میاره بیرون و می گه نم نم. عاشق خوردن بستنی و نون و پرتغاله، که این نون خور بودنش هم به باباش رفته. نون و پنیر رو هم دوست داره و لقمه های کوچولو با گردو آسیاب شده می خوره. تقویم‌هاش رو هم به عزیزان‌ش عیدی داد و همه کلی ذوق کردن. از همه بیشتر مامان بابا هامون به خصوص بابای علی که حتی از من تشکر هم کرد و کلی تشویق‌م کرد.

سیزدهم صبح برگشتیم تهران و بعدازظهر هم آروشا رو دادیم به مامان اینا و با علی رفتیم هایپر خرید که یخچال خونه رو که از اشک چشم پاک‌تر بود پر کنیم تا برای چهاردهم فروردین پذیرای ما باشه. بعد هم رفتیم خونه‌ی مامانی که همه اونجا جمع بودیم و آش رشته خوردیم و بابا آروشا رو برده بود پارک و سرسره سوار شده بود. به این ترتیب اولین سیزده بدر آروشا خانوم سپری شد. می‌گم آروشا با بابا فرشید رفتی پارک سبزه گره زدی؟ می‌گه نه!

هفته ی گذشته هم خبر خاصی نبود و آخر هفته به دید و بازدید عید گذشت.

این هم از خاطرات اولین نوروز ما با نی‌نی!

333 روزگی

نازنین و علی — Thu, 29 Mar 2012 20:21:01 GMT

این روزهای گذشته را هنوز هم نمی‌توانم در باور خویش جا دهم؛ گویی ذهن‌م به عادتی نامألوف مأنوس شده باشد، به تو و بودن بی‌دریغ‌ت دچار شده‌ام. می‌انگاشتم که عشق را به تمامی تجربه کرده‌ام؛ و عشق مادرت نیز چونان دریایی بی‌کران مرا در بر گرفته و هم‌چنان در بر دارد. اما عشق تو گویی از جنس دیگری است، از جنس تجربه‌ناپذیری معراج یا روحی اثیری که کالبد خویش را به همان امواج گرم اما خروشان دریا سپرده و سبک‌باری مطلق را تنها در وجود تو تجربه می‌کند. تنها سی و دو روز به سالگرد آمدن‌ت مانده و این سیصد و سی و سه روز برایم چون بر هم خوردن مژگان زیبایت تند و خوش گذشته‌اند.

از این‌که این مطالب را در شهر زادگاه‌م شیراز و در شامگاه دهمین روز از سال نو می‌نگارم احساسی دیگرگونه‌تر دارم. و این‌که بالیدن‌ت را به تماشا نشسته‌ام و با تمامی جان و توان‌م پدر بودن را زندگی می‌کنم نگاه نگران‌م را تر می‌کند. ای‌کاش می‌توانستم خود را به سن تو فرو بشکنم و دیگر بار با تو ببالم و در همان حال به تو و نازنین بگویم که چقدر از بودن‌تان خوشحال و سرمستم و تو باز مرا از آن خنده‌های بی‌آلایش‌ت ارزانی داری و هر سه در این پاکی بی‌دریغ جاودانه در کنار هم بمانیم بی آن‌که زمان بگذرد.

خداحافظ نود!

نازنین و علی — Thu, 15 Mar 2012 20:44:08 GMT

سهشنبهی هفتهی گذشته با گلودرد وحشتناک ازخواب بیدار شدم و دیدم نفس نمیتونم بکشم. تو داروهامون هم اثری از یه قرص آموکسی نبود. اول به مامان اینا زنگ زدم وگفتم به من یه قرص برسونید و آروشا رو ببرید. قرص رو خوردم و گرفتم خوابیدم مثلاً قرار بود کارهای کابینت رو انجام بدم ولی اصلاً تکون نمیتونستم بخورم از بس که حالم بد بود. بعدازظهر با علی رفتم دکتر و دوتا آمپول وحشتناک دردناک زدم و رفتم خونهی مامان اینا تا آخرشب یه کم حالم بهتر شد. آروشا رو برداشتیم اومدیم خونه. چهارشنبه مامان اومد پیشم و آروشا رو نگه داشت و تونستم یه کم کار کنم و پنجشنبه هم آروشا رو بردیم خونهی مامان اینا و تا آخر شب مشغول بودیم و همین طور جمعه. تا نهایتاً باکمک علی تونستم همهی کارهام رو انجام بدم. کارگرمون هم اومد و تمام دیوارها و شیشهها و پردهها و ... رو شست؛ طفلک تا ساعت نه شب حتی در ورودی رو هم پارافین زد و بعد رفت. خلاصه این طوری شد که امسال هم تونستیم تمیز کاری عید رو به نحو احسن انجام بدیم و الآن همه جا به معنای واقعی برق میزنه و ما هم داریم کیفش رو میبریم.

اهل خرید عید هم نیستم و کلاً ازاینکه تو شلوغی شب عید بخوام برم بیرون و خرید کنم خوشم نمیاد. آروشا هم که کلی لباس نو داره که نپوشیده و چیزی لازم نداره. فقط یه کفش ورنی مشکی میخواد که اگه تونستم تو عید براش میخرم.

تقویمهای آروشا هم حاضر شد و تحویل گرفتیم. خیلی خیلی خوشم اومد. کیفیت عکسها بینظیر بود بهخصوص اونهایی رو که نفیس سفارش داده بودیم. چون همهی عکسهای تقویم آتلیهای بود و من هم زمینهی تقویم رو کلاً سفید کرده بودم درست عین ژورنال شدن و خیلی راضی بودیم. از همه ی دوستان گلم بابت راهنماییشون ممنونم.

یکشنبه هم عروسی بودیم. ظهر آروشا رو گذاشتم پیش مامان و رفتم آرایشگاه. چون یکشنبه بود خیلی زود نوبتم شد و ساعت چهار حاضر شدم از کارشون راضی بودم و با این که میخواستم موهام خیلی ساده باشه ولی لحظهی آخر تغییر عقیده دادم و گفتم همهی موهام رو فر کنه و ازیه طرف بریزه. در کل خیلی بامزه شد و با لباسم هماهنگ بود. عروسی هم خیلی خوب بود و فقط سرمای هوا یه کم اذیت میکرد. با وجود اینکه پالتوی بلند پوشیده بودم ولی تا بریم و برگردیم پاهام یخ زده بود. عروس که خودش خوشگل بود و با لباس و آرایش شیکی که داشت خیلی اروپایی شده بود و من خیلی خوشم اومد. من و علی از اول تا آخر داشتیم میرقصیدیم و خیلی خوش گذشت. همه احوال آروشا رو میپرسیدن و بعضی از اقوام که من رو از قبل از حاملگی ندیده بودن میگفتن هیچ فرقی باقبل نکردم و من هم از این تعاریف بسی خرسند.

چهارشنبه سوری هم خونهی مامانی بودیم وتو راه تا برسیم بچهم آتش ها رو نشون میداد و میگفت جیزه. رفتیم تو حیاط فانوس هوا کردیم و ... ولی آتش نداشتیم که از روش بپریم من هم دوست دارم حتماً از رو آتش بپرم و گرنه چهارشنبه سوری برام فایده نداره. آخر شب که برگشتیم خونه دیدم سرکوچه مون حسابی شلوغه و چند تا هم آتش هست دیگه پیاده شدیم و علی آروشا رو بغل کردو سهتایی سهبار از روی آتش پریدیم؛ البته قسمت کوتاهش و گفتیم "زردی من از تو، سرخی تو از من". به این شکل اولین چهارشنبه سوری آروشا خانوم هم گذشت.

آروشا این روزها عاشق شعر حسنی نگو بلا بگو شده و آنقدر این شعر رو میخونم که چند روز پیش خواب حسنی رو دیدم. آهنگ ملودی رو هم خیلی دوست داره و باهاش نانای میکنه. یاد گرفته میگه در و وقتی میگیم Toes سریع انگشتهای پاش رو میگیره. سرماخوردگی و آبریزش بینیش خیلی طولانی شده و خستهم کرده. میخوام دوباره ببرمش دکتر.

برنامهی مسافرتمون هم بالاخره مشخص شد؛ هفتهی اول شمال و هفتهی دوم شیراز هستیم. قراره مامان اینا زودتر برن و خونه رو گرم کنن که مثل پارسال مریض نشیم. من و علی میخوایم صبح خیلی زود راه بیفتیم که آروشا خواب باشه و راه اذیتش نکنه. احتمالاً تا جمعه میمونیم و اواسط هفتهی دوم هم میریم شیراز. بنابراین تولد یازده ماهگی آروشا شیراز خواهیم بود. خوش به سعادت آروشا ...

بابا محمد هم زحمت کشیدن و به مناسبت روز درختکاری برای آروشا به جای یه سرو چهل تا سروکاشتن. به بابا میگم اگه برای هر کدوم نوه ها که به دنیا بیان چهل تا سرو بکارین در آینده تأثیر بسزایی در آب و هوای شیراز خواهید داشت.

سال نود به تیزی و زرنگی خرگوش گذشت و کمتر از یک هفتهی دیگه به پایان میرسه. سال گذشته نقطهی عطف زندگی من بود و به راحتی میتونم بگم سالی که از من یه نازنین دیگه ساخت و طعم شیرین مادر شدن رو به من چشوند. درکل سال خوبی بود و خاطراتش تا ابد تو ذهنم حک شد. سالی که حاصل عشق ده سال مون روتو آغوش گرفتیم و شیرینی داشتن آروشا رو تو تمام لحظاتش حس کردیم. یکییهدونهی زندگیمون خیلی از اولینهاش رو تو این سال تجربه کرد و بالید. نود برای من سالی تکرار نشدنی خواهد ماند. خداحافظی از نود برام سخته و بستن دفتر خاطراتش سختتر. با یک دنیا امید و آرزوی سلامتی برای دختر نازنینم و همسر مهربانم و همهی عزیزانم و دوستهای گلم به استقبال سال جدید می رویم.